Schopenhauer, “Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar” adlı kitabında mutluluk kavramını irdelemişti. Belki mutluluk deyince akla ilk gelen isim kendisi olmayabilir ve bize uçuş uçuş kelebekleri andırmıyordur. Yine de ben hep ‘mutluluk’…
Daha önceki paylaşımlarımda olduğu gibi bu yazı da bizi kendi iç dünyamıza götürmeyi, kendini tanıma ve bireyleşme yolunda bizi belki biraz daha derinleştirmeyi amaçlamaktadır. Öncelikle isterseniz kendini tanıma sürecine neden…
Carl Jung, insan ömrünü öğleden önce ve öğleden sonra olarak ikiye ayırıyordu. Öğleden sonraya geçmeye hazır olmayan birisi için bu süreç acı verici olabiliyordu. Halbuki öğleden sonranın da en az…
Analitik Psikolojinin kurucusu Carl Jung, sosyal maskeyi uygun şekilde oluşturamamış bir bireyi Cassandra’ya benzetir. Maske, kendimize özel benliğimizin önüne çektiğimiz bir perdedir. Bu perde dış dünya ile iletişimimizde benliğimizin bize…
Bir kaç ay önce ¨Kendimizi neden sabote ederiz?¨ başlıklı bir yazı yazmıştım. Kimsenin fark edeceğini bile düşünmezken, başlığımın istatistik bölümünde 1.1K kez görüntülendiğini fark edince, ki bu şu anda benim…
Arzu ve isteklerimiz olmasa nasıl olurdu? Bu mümkün mü? Arzu ve isteklerimizi aldığında bizden geriye ne kalır? Biz zaten duygularımız için yaşamıyor muyuz? Seçtiğimiz meslekler, yuva sahibi olmak, çocuk yapmak,…
Kendimizi neden sabote ederiz? Bir önceki yazımda window of tolerance’dan bahsetmiştim. O yazımda duygusal alt ve üst eşiklerimize değinmiştim ama orada konu daha çok alt eşiklerle ilgiliydi. Yani ne kadar hüznü…
Hayatımıza ne kadar hüzün katabiliyoruz? Aslında ne kadar hüznü kaldırabiliyoruz? Çünkü bu bir taraftan, ne kadar mutluluğu taşıyabileceğimizi de belirliyor. Biraz garip görünebilir bu söylediğim ama etrafınıza bu gözle bir…
Benlik duygusu nedir? Kişi kendisini diğerlerinden ayıramadığında, benlik duygusu zayıflamaya başlıyor. Başkalarının değerleriyle, kendi değerleri arasındaki farkı göremez hale gelebiliyor. Ben burada kişilik problemlerinden ya da derin duygusal bozukluklardan bahsetmeyeceğim.…
Burada herşey daha farklıydı, herşey daha parlak. İnsanlar gülümsüyordu bir kere. Hem de ışıl ışıl, gözlerinin içi gülerek. Tuhaf bir sessizlik vardı ama olsun. Bu sayede kendi sesini rahatlıkla duyurabileceğini…