“Eee, kim başlamak ister?” dedi hoca. Gözlüğünü burnunun ucuna kaydırmıştı. Sesi yumuşaktı, eleştiri yapmadan önce hikayenin hakkını vermek ister gibiydi. En arkadaki adam söze girdi. “Bence bu… şey değil.” Biraz…
Burada herşey daha farklıydı, herşey daha parlak. İnsanlar gülümsüyordu bir kere. Hem de ışıl ışıl, gözlerinin içi gülerek. Tuhaf bir sessizlik vardı ama olsun. Bu sayede kendi sesini rahatlıkla duyurabileceğini…